माय
टिळा कुंकवाचा माय रोज लेते कपाळास
घरधन्याचे आयुष्य वाढू देरे हीच आस
आयन्यात न्याहाळून तेज रेखे सूरव्याचे
मेण घट्ट चिकटते गळा सूर मारव्याचे
फुलविते बोटानेच मन भरून रंगात
ठेवी सिंदूर आपल्या हलकेच ती भांगात
सात जन्माची सोबत आहे तिला सुद्धा हवी
दळताना कांडताना गाते भ्रताराची ओवी
अशी माय आठवते आणि तिची ती पुण्याई
कर्ज घेतल्या दुधाचे सांग कसे फेडू आई .
*रमेश कुरलीकर*
No comments:
Post a Comment