तसा घरात त्याला कोणत्याही प्रकारचा त्रास नव्हता, प्रत्येकजण त्याची खूप काळजी घेत असे.
आज सर्व मित्र शांत बसले होते, एका मित्राला त्याच्या घरच्यांनी वृद्धाश्रमात पाठवल्याबद्दल दुःखी होते.
"तुम्ही सर्वजण मला नेहमी विचारत असता मी देवाला तिसरी पोळी कशासाठी मागतो...? आज मी सांगेन" रामेश्वर बोलला...!
"सून तुला फक्त दोनच पोळ्या देते का...?"
एका मित्राने मोठ्या उत्सुकतेने विचारले...!
"नाही यार...!
असं काही नाही,सून खूप छान आहे. वास्तविक *_पोळी_* चार प्रकारची असते.
पहिल्या *मजेदार* पोळीमध्ये *आईची ममता आणि वात्सल्य* भरलेले असते. जिच्या सेवनाने पोट तर भरते, पण मन कधीच भरत नाही.
एक मित्र म्हणाला, "शंभर टक्के खरं आहे,पण लग्नानंतर आईची भाकरी क्वचितच उपलब्ध असते."
"दुसरी पोळी ही पत्नीची आहे, ज्यामध्ये *आपुलकी आणि समर्पणाची भावना आहे,* जी *पोट आणि मन* दोन्ही भरते." तो पुढे म्हणाला,
"आम्ही असा विचार केलाच नाही, मग तिसरी पोळी कोणाची आहे...?" एका मित्राने विचारले.
"तिसरी पोळी ही सूनेची आहे, ज्यात "कर्तव्याची" भावना आहे, जी थोडी चव देते आणि पोट देखील भरते, सोबतच चौथ्या पोळीपासून आणि अनेक त्रासांपासून वाचवते."
तिथे थोडा वेळ शांतता पसरली...!
"मग ही चौथी पोळी कसली आहे...?"
शांतता मोडून एका मित्राने विचारले...!
"चौथी पोळी ही कामवाल्या बाईची आहे, जिच्याने आपले पोटही भरत नाही किंवा मनही भरत नाही...! आणि तिच्या चवीचीही हमी नसते."
मग माणसाने काय करावे...?
"आईची उपासना करा, बायकोला आपला चांगला मित्र बनवून आयुष्य समाधानाने जगा, सुनेला आपली मुलगी समजून तिच्या लहान-सहान चुकांकडे दुर्लक्ष करा. जर सून आनंदी असेल तर मुलगा देखील तुमची काळजी घेईल.
"जर परिस्थिती आम्हाला चौथ्या पोळीपर्यंत आणते, तर देवाचे आभार माना, की त्याने आपल्याला जिवंत ठेवले आहे, आता चवीकडे लक्ष देऊ नका, फक्त जगण्यासाठी फारच थोडे खावे, जेणेकरुन म्हातारपणाचा प्रवास आरामात पूर्ण जाऊ शकेल."
सर्व मित्र शांतपणे विचार करीत होते की, खरोखरच आपण किती भाग्यवान आहोत...!
(Forwarded By
Chandrakant Nikade)
No comments:
Post a Comment